Wiele enzymów potrzebuje dodatkowych składników do uaktywnienia lub osiągnięcia pełnej aktywności. Takie niebiałkowe, dodatkowe skład enzymów, nazywane są kofaktorami[49]. Enzym bez swojego kofaktora, lub samodzielnie jego białkowy składnik, to apoenzym, z kolei razem z kofaktorem, katalitycznie obrotny ferment znany jako jest holoenzymem (sam upływ ferment domyślnie oznacza właśnie jego kompletną, aktywną cząstęczkę, czy holoenzym).
Kofaktory wolno wziąć udział na dwójka szerokie grupy. Pierwszą z nich stanowią grupy prostetyczne, oznacza to kofaktory silnie, w szeregu przypadków kowalencyjnie, związane wskroś ferment wskroś w dobrym stanie godzina jego istnienia. Zwykle są to cząsteczki nieorganiczne oraz jony metali (np. kompleksy żelazo-siarkowe, jony cynku - Zn2+, enzymy z metalami jak grupami prostetycznymi zwane są metaloenzymami), atoli ponadto małe cząsteczki organiczne (np. flawiny także hem). Z kolei koenzymy to małe, niebiałkowe cząsteczki organiczne, wiążące się z enzymami ostatnim tchem na godzina reakcji, również przenoszące grupy chemiczne między poszczególnymi reakcjami[50]. Koenzymy mogą istnieć traktowane w charakterze kosubstraty, bowiem są wiązane także uwalniane z enzymów w charakterze substraty plus produkty i biorą szczery współpraca wewnątrz reakcji.
Niektóre źródła nazwę kofaktor przypisują cząsteczkom nieorganicznym, na przestrzeni jak organicznie zwane są koenzymami[51][52].